Laughan World

Przedmowa Carlosa Castanedy – Autorski komentarz z Okazji Trzydziestolecia Publikacji: Nauk Don Juana, Ścieżka Wiedzy Yaqui. ( 1998 ).

Przedmowa
Autorski komentarz z Okazji Trzydziestolecia Publikacji:
Nauk Don Juana, Ścieżka Wiedzy Yaqui.

Nauki Don Juana: Ścieżka Wiedzy Yaqui po raz pierwszy została opublikowana w 1968. Z okazji trzydziestolecia pierwszego wydania, chciałbym zrobić kilka wyjaśnień o samej pracy i wyciągnąć pewne ogólne wnioski o temacie książki, w którym osiągnąłem sukces, po latach poważnego i stałego wysiłku. Książka jest wynikiem antropologicznych prac polowych, które robiłem w stanie Arizona, oraz w stanie Sonora w Meksyku. Kiedy kończyłem pracę w Dziale Antropologii na Uniwersytecie Kalifornia w Los Angeles, przytrafiło mi się spotkać starego szamana, Indianina Yaqui z stanu Sonora w Meksyku. Nazywał się on Juan Matus.

Konsultowałem się z różnymi profesorami Działu Antropologii o możliwości zrobienia antropologicznych prac polowych, używając starego szamana jako kluczowego informatora. Każdy z tych profesorów usiłował odwieść mnie od tego, na podstawie ich przekonań, z których wynikało, że przed myśleniem o rozpoczęciu prac polowych, powinienem dać pierwszeństwo wymaganemu ładunkowi naukowych tematów i ogólnie formalnej pracy absolwenta, takiej jak np. pisemne i ustne egzaminy. Profesorowie mieli absolutną rację. Ale ich głos nie wpłynął ani trochę przekonywująco na mnie, nie dostrzegłem logiki ich rad.

Był jednakże jeden profesor Dr. Clement Meighan, który otwarcie zachęcił moje zainteresowanie w wykonywaniu prac polowych. Jest on osobą, której muszę dać pełny kredyt zaufania w zainspirowaniu mnie, do przeprowadzenia antropologicznych badań. Był on jedną jedyną osobą, która nakłoniła mnie bym zanurzył się tak głęboko, jak tylko mogę w możliwości, które otworzyły się dla mnie. Jego naleganie zostało oparte na jego osobistych doświadczeniach polowych jako archeologa. Powiedział mi, iż dowiedział się dzięki swej pracy, że czas jest istotną rzeczą i jeżeli o to chodzi, to zachowało się bardzo mało z tego co przetrwało do naszych czasów, zanim ogromne i złożone obszary wiedzy osiągnięte przez upadłe kultury miały zaginąć na zawsze pod wpływem zderzenia nowoczesnej technologii i filozoficznej eksploatacji. Przedstawił mi, jako przykład pracę jakiś antropologów o dobrej reputacji z końca dziewiętnastego wieku i początkowej części dwudziestego wieku, którzy zebrali etnograficzne dane tak pośpiesznie, ale tak metodycznie jak to było możliwe, o kulturach Indian amerykańskich równin lub Kalifornii. Ich pośpiech został usprawiedliwiony, ponieważ podczas trwania jednego pokolenia, źródła informacji o większości tych rodzimych kultur zostało wymazane, a szczególnie wśród kultur Indian z Kalifornii.

W tym samym czasie, gdy wszystko to działo się miałem szczęście brać udział w ćwiczeniach z profesorem Haroldem Garfinkel’em z Działu Socjologii w UCLA. Zaznajomił mnie on z nadzwyczajnym paradygmatem etnometodologicznym, w którym praktyczne działania codziennego życia były bona fide tematem dla filozoficznej dyskusji; jakieś zjawisko musiało zostać zbadane, by zostać przeegzaminowane, w jego własnym świetle i według jego własnych reguł i stałych. Jeśli byłyby jakieś prawa lub reguły, by zostały one wyegzekwowane, to prawa i reguły musiałyby być właściwe dla samego zjawiska. Dlatego praktyczne działania szamanów rozpatrywane jako spójny system z jego własnymi regułami i konfiguracjami były konkretnym tematem dla poważnego badania. Takie badanie nie musiało być tematem a priori do teoretycznych konstruktów, lub dla porównań z materiałem otrzymanym pod patronatem różnych filozoficznych i racjonalnych uzasadnień.

Pod wpływem tych dwóch profesorów, głęboko zaangażowałem się w moich pracach polowych. Moje dwie siły napędowe, które wyszły z mojego kontaktu z tymi dwoma ludźmi, były takie: pozostało zbyt mało czasu dla procesów opisujących rodowite amerykańskie kultury, by pozostać biernym zanim wszystko zostanie wymazane w bezładzie nowoczesnej technologii; oraz to, że zjawisko pod obserwacją, jakąkolwiek by nie było, było bona fide tematem do zbadania i zasługiwało na moją najwyższą troskę i powagę.

Zanurzyłem się w moich pracach polowych tak głęboko, że jestem pewien, iż w końcu bardzo rozczarowałem ludzi, którzy mnie wspierali. Położyłem kres dziedzinie, która była ziemią niczyją. A po za tym, nie był to temat z antropologii, socjologii, filozofii, lub religii. Poszedłem za własnymi objawieniami, regułami i konfiguracjami, ale nie miałem zdolności, by wyłonić się w bezpiecznym miejscu. Dlatego, skompromitowałem cały swój akademicki wysiłek przez wypadnięcie poza odpowiednie naukowe skale do mierzenia wartości lub jej braku.

Nie dający się zredukować opis tego, co zrobiłem w terenie, miałby powiedzieć, że czarownik Indianin Yaqui, don Juan Matus, wprowadził mnie w poznanie szamanów starożytnego Meksyku. Poznanie, oznacza procesy odpowiedzialne za doświadczanie codziennego życia, procesy, które obejmują pamięć, doświadczenie, percepcję i biegłe użycie jakiejś ustalonej składni. Idea tego poznania była w tamtym czasie moją najpotężniejszą przeszkodą. Było to dla mnie niepojęte, jako wykształconego człowieka zachodu, dla którego poznanie jako takie, jest zdefiniowane w filozoficznej rozprawie dnia codziennego, a nie że mogłoby to być coś więcej niż jednorodna zupełnie wchłonięta przez całą ludzkość sprawa. Człowiek zachodu jest chętny uznać kulturalne różnice, którymi wytłumaczyłby sobie osobliwe drogi opisywania zjawisk, lecz różnic kulturowych nie mogą w żaden sposób wytłumaczyć procesy myślowe, doświadczenia, percepcja, nawet specjalistyczne użycie języka, by mogło to być czymś innym niż znane nam procesy. Inaczej mówiąc, dla człowieka zachodu, poznanie jest tylko grupą podstawowych procesów.

Jednakże dla czarowników z linii don Juana jest poznanie współczesnego człowieka i jest też poznanie szamanów starożytnego Meksyku. Don Juan uważał, że te dwa kompletne światy codziennego życia, które istnieją są wewnętrznie różne od siebie nawzajem. W pewnym momencie, bez mojej wiedzy, moje przedsięwzięcie tajemniczo przesunęło się od zwykłego gromadzenia danych antropologicznych, do internalizacji nowych procesów poznawczych świata szamanów.

Prawdziwa internalizacja takich racjonalnych uzasadnień powoduje przemianę, różnych odpowiedzi o świecie życia codziennego. Szamani dowiedzieli się, że początkowa siła tej przemiany zawsze występuje jako intelektualna wierność czemuś, co wydaje się być zaledwie koncepcją, ale która ma zaskakująco mocne oddziaływanie, poza powszechnie przyjętym. Najlepiej zostało to przedstawione przez don Juana, kiedy powiedział: ” Świat codziennego życia nie może być wciąż brany jak coś osobistego, co ma nad nami władzę, coś co mogłoby nas stworzyć, lub nas zniszczyć, ponieważ polem bitwy człowieka nie jest jego konflikt z światem, który go otacza. Jego pole bitwy jest ponad horyzontem, w obszarze, który jest nie do pomyślenia dla przeciętnego człowieka, w obszarze gdzie człowiek przestaje być człowiekiem. ”

Wyjaśnił to stwierdzenie, mówiąc, że był to energetyczny rozkaz dla ludzi, by zrozumieli, że jedyną rzeczą, która ma znaczenie, to ich spotkanie z nieskończonością. Don Juan nie potrafił zredukować terminu nieskończoności do bardziej zrozumiałego określenia. Powiedział, że było to energetycznie nieredukowalne. Było to coś, co nie mogłoby zostać ucieleśnione lub nawet do czegoś przyrównane, z wyjątkiem takich niejasnych terminów jak nieskończoność,” lo infinito.”

Niewiele o tym wiedziałem w tamtym czasie, a don Juan nie podał mi nic więcej jak tylko pociągający intelektualnie opis; opisywał on coś, co nazwał energetycznym faktem. Energetyczne fakty były dla niego wnioskami, że on i inni szamani z jego linii osiągnęli sukces, od kiedy zajęli się czynnością, którą nazwali widzeniem; czyli aktem postrzegania energii bezpośrednio, jak przepływa ona we wszechświecie. Zdolność do postrzegania energii w ten sposób jest jednym z punktów kulminacyjnych szamanizmu.

Zgadzam się z don Juanem Matusem, że przedsięwzięcie wprowadzenia mnie w poznanie szamanów starożytnego Meksyku zostało przeprowadzone w tradycyjny sposób, to znaczy, wszystko to, co on mi zrobił było zrobione każdemu szamanowi, który został zainicjowany przez wieki. Internalizacja procesów innego systemu poznawczego zawsze zaczyna się przez przyciągnięcie całkowitej uwagi nowicjuszy szamana na uprzytomnieniu sobie, że jesteśmy istotami zdążającymi do śmierci. Don Juan i inni szamani z jego linii wierzyli, że pełna realizacja tego energetycznego faktu, ta niedająca się już zredukować prawda, zaprowadziłaby do akceptacji nowego poznania.

Rezultatem końcowym, który szamani tacy jak don Juan Matus szukali dla swych uczniów był uprzytomnieniem sobie, które jest przez swoją prostotę, jest tak trudne do osiągnięcia: My naprawdę jesteśmy istotami, które umrą. Dlatego, prawdziwą walką człowieka nie jest konflikt z jego towarzyszami niedoli, ale z nieskończonością i nie jest to nawet walka; to w gruncie rzeczy jest przyzwolenie. Musimy dobrowolnie i milcząco zaaprobować nieskończoność. W opisie czarowników, nasze życie powstaje w nieskończoności i kończy się gdziekolwiek by nie powstało: w nieskończoności.

Większość procesów, które opisałem w mojej opublikowanej pracy musiałem wykonać przy pomocy naturalnej elastyczności i traktować swoją osobę jako uspołecznioną istotę pod wpływem nowych racjonalnych uzasadnień. W mojej sytuacji badań polowych, było coś, co miało pilniejsze miejsce niż zwykłe zaproszenie do internalizacji procesów z tego nowej szamanistycznej świadomości; były to moje roszczenia. Po latach walki, by utrzymać granice mojej osoby nietknięte, granice te ustąpiły. Walka o to by je utrzymać, była czynem bez znaczenia, jeśli zobaczy się to w świetle, w jakim don Juan i szamani z jego linii postępowali. Był to jednakże bardzo ważny czyn w świetle mojej potrzeby, która była potrzebą każdej cywilizowanej osoby: utrzymanie granic znanego nam świata.

Don Juan powiedział, że energetyczny fakt będącym kamieniem węgielnym poznania szamanów starożytnego Meksyku był taki, że każdy niuans kosmosu jest wyrażeniem energii. Z ich stabilnego widzenia energii bezpośrednio, szamani doszli do energetycznego faktu, że cały kosmos jest złożony z bliźniaczych sił, które są przeciwne i uzupełniają się równocześnie jedna względem drugiej. Oni nazywali te dwie siły jako ożywioną energię i nieożywioną energię.

Widzieli, że nieożywiona energia nie ma żadnej świadomości. Świadomość, dla szamanów, jest wibracyjnym stanem ożywionej energii. Don Juan powiedział, że szamani starożytnego Meksyku byli pierwszymi, którzy widzieli, że wszelkie organizmy na Ziemi są właścicielami wibrującej energii. Nazwali je istotami organicznymi i widzieli, że są to organizmy same w sobie, które ustalają spójność i granice takiej energii. Oni również widzieli, że są konglomeraty wibracyjnej, ożywionejenergii, która ma spójność jak ich własna, ale, wolną od oprawy organizmu. Nazwali je istotami nieorganicznymi i opisali je jako zlepki spójnej energii, która jest niewidoczna dla ludzkiego oka, energii, która jest świadoma siebie samej, oraz posiada jedność określoną przez scalającą siłę inną niż siła scalająca organizmu.

Szamani z linii don Juana widzieli, że istotnym warunkiem ożywionej energii, organicznej lub nieorganicznej, jest przekształcanie energii we wszechświecie do danych czuciowych. W przypadku istot organicznych, te czuciowe dane następnie są zamieniane w system interpretacji, w którym energia jest ogólnie klasyfikowana i dana odpowiedź jest przydzielana do każdej klasyfikacji, jakakolwiek by nie była to klasyfikacja. Twierdzenie czarowników jest takie, że w świecie istot nieorganicznych, dane czuciowe, w których energia ogólnie jest przekształcana przez istoty nieorganiczne, muszą przez definicję zostać zinterpretowane przez nich w jakiejś niezrozumiałej dla nas formie, którą oni mogą jednak zrozumieć.

Zgodnie z szamańską logiką, w przypadku ludzi, system interpretowania danych czuciowych jest ich poznaniem. Utrzymują oni, że ludzkie poznanie może zostać chwilowo przerwane, ponieważ jest to tylko systematyczny system, w którym odpowiedzi zostały sklasyfikowane razem z interpretacją do danych czuciowych. Gdy ta przerwa się przydarzy, czarownicy twierdzą, że wówczas energia może być postrzegana bezpośrednio tak jak płynie ona we wszechświecie. Czarownicy opisują postrzeganie energii bezpośrednio jako efekt posiadania widzenia za pomocą oczu, choć oczy tylko minimalnie są w to zaangażowane.

Aby postrzegać energię bezpośrednio, przyznają czarownicy z linii don Juana, trzeba widzieć ludzi jako zbiór pól energii, które razem mają wygląd świetlistej kuli. Obserwowanie ludzi w taki sposób pozwoliło szamanom wyciągać nadzwyczajne energetyczne wnioski. Zauważyli, że każda z tych świetlistych kul jest indywidualnie połączona z energetyczną masą o niepojętych rozmiarach, która istnieje we wszechświecie; masą, którą nazwali mrocznym morzem świadomości. Spostrzegli, że każda pojedyncza kula jest przywiązane do mrocznego morza świadomości w punkcie, który jest znacznie jaśniejszy niż sama świetlista kula. Szamani nazwali ten punkt połączenia punktem scalającym, ponieważ zauważyli, że jest to miejsce, w którym zachodzi percepcja. Przypływ energii jest zamieniany w tym punkcie w dane czuciowe, a dane te, następnie są interpretowane jako świat, który nas otacza.

Kiedy spytałem don Juana, by wyjaśnił mi ten proces przekształcania strumienia energii w dane czuciowe, odpowiedział, że tylko szamani wiedzą o tym, że istnieje ogromna masa energii nazywana mrocznym morzem świadomości, dostarczająca ludzkim istotom wszystko to co niezbędne, by wydobyć poprzez transformację tę energię i przetworzyć w czuciowe dane, oraz że taki proces nie mógłby prawdopodobnie nigdy zostać rozszyfrowany z powodu ogromu tego pierwotnego źródła.

To, co szamani starożytnego Meksyku dowiedzieli się, gdy skupili swoje widzenie na mrocznym morzu świadomości było odkryciem, że cały kosmos jest stworzony z świetlistych włókien, które same są nieskończone. Szamani opisują je jako świecące włókna, które każde ciągnie się w taki sposób, że nie dotykają się nawzajem. Widzieli, że są one pojedynczymi włóknami, a jednak są zgrupowane w nieprawdopodobnie olbrzymich ilościach.

Inną z takich mas włókien, oprócz mrocznego morza świadomości, którą szamani obserwowali i lubili z powodu jej wibracji, było coś, co nazywali intencją, aktem pojedynczych szamanów skupiających swą uwagę na tej masie nazwali zamierzaniem. Widzieli, że cały wszechświat był wszechświatem intencji, a intencja była dla nich odpowiednikiem inteligencji. Dlatego wszechświat był dla nich wszechświatem doskonałej inteligencji. Ich wnioski, które stały się częścią ich kognitywnego świata, były wibracją tej energii, świadomą siebie samej, będącą świadomą w najwyższym stopniu. Oni widzieli, że masa intencji w kosmosie była odpowiedzialna za wszelkie możliwe zmiany, wszelkie możliwe warianty, które się zdarzyły we wszechświecie, nie dlatego, że działo się to przez przypadek, ślepą okoliczność, ale dlatego, że zamierzanie było dokonane przez wibrującą energię, na poziomie przepływu samej energii.

Don Juan wskazał, że w świecie codziennego życia ludzie wykorzystują intencje, zamierzając sposób, w który interpretują świat. Don Juan dla przykładu ostrzegł mnie o fakcie, że mój codzienny świat nie został ukształtowany przez moją percepcje, lecz poprzez interpretację mojej percepcji. Jako przykład podał pojęcie uniwersytetu, który był w tamtym czasie dla mnie pojęciem najwyższej wagi. Powiedział, że uniwersytet nie był czymś, co mógłbym dostrzec za pomocą moich zmysłów, ponieważ ani mój wzrok, ani mój słuch, ani mój zmysł smaku, ani mój dotyk lub zmysł powonienia, nie da mi żadnego pojęcia o uniwersytecie. Uniwersytet pojawia się tylko w moim zamierzaniu i tam jest stwarzany od podstaw i musiałem wykorzystywać do tego wszystko to co wiedziałem jako cywilizowana osoba, w świadomy i podprogowy sposób.

Fakt energetyczny wszechświata złożonego z świetlistych włókien dał początek wnioskowi szamanów, że każde z tych włókien, które rozciąga się nieskończenie jest polem energii. Oni spostrzegli, że świetliste włókna, czy raczej pola energii takiej natury dalej zbiegają się i przechodzą przez punkt scalający. Ponieważ wielkość punktu scalającego została określona, jako równowartość współczesnej piłki tenisowej, zostaje nam do policzenia jedynie skończona liczba pól energii, którą niemniej jednak, są miliardy zbiegających się ku sobie świetlistych włókien i przechodzących przez to miejsce.

Kiedy czarownicy starożytnego Meksyku widzieli punkt scalający, odkryli oni energetyczny fakt, że uderzenie pola energii przechodzącego przez punkt scalający zmieniało energię w dane czuciowe; dane, które następnie były interpretowane jako poznanie naszego codziennego świata. Szamani ci wyjaśnili, że jednorodność poznania wśród ludzi wynika z faktu, że punkt scalający, dla całego rodzaju ludzkiego jest umiejscowiony w tym samym miejscu na energetycznie świetlistej sferze, u wszystkich nas znajduje się on: na wysokości łopatek, w odległości wyciągniętej ręki za nami, na granicy świetlistej kuli.

Widzenie i obserwowanie punktu scalającego doprowadziło czarowników starożytnego Meksyku do odkrycia, że punkt scalający zmienia pozycje pod wpływem normalnego snu, lub ekstremalnego znużenia, choroby, czy spożycia roślin psychotropowych. Czarownicy ci widzieli, że kiedy punkt scalający był w nowej pozycji, inna wiązka pól energii przechodziła przez to miejsce, zmuszając punkt scalający, by przekształcił te nowe pola energii w dane czuciowe i je zinterpretował, dając jako wynik prawdziwie nowy świat do postrzegania. Szamani utrzymywali, że każdy nowy świat, który się zdarza w takim trybie jest światem kompletnym, różnym od naszego codziennego świata, ale ostatecznie tak podobnym, że rzeczywiście ktoś mógłby tam żyć i umrzeć.

Dla szamanów takich jak don Juan Matus najważniejszym ćwiczeniem z intencji jest spowodowanie dobrowolnego ruchu punktu scalającego tak, aby dotarł on do z góry określonych punktów w całkowitym skupisku pól energii świetlistej istoty ludzkiej, to oznacza, że przez tysiące lat prób, czarownicy z linii don Juana odnaleźli kluczowe pozycje wewnątrz całkowitej objętości świetlistej kuli, odkryli, że istota ludzka jest tam gdzie może być umiejscowiony jej punkt scalający, może się tam umiejscowić i w rezultacie bombardowania pól energii wytworzyć całkowicie nowy i prawdziwy świat. Don Juan upewnił mnie, że był to fakt energetyczny, czyli praktyczna możliwość podróżowania do jakiegokolwiek z tych światów, lub do wszystkich nich, jest spuścizną każdego człowieka. Powiedział, że istniejące tam światy, dla pytającego, są jak pytania, które czasami same proszą by zostały zadane, oraz że wszyscy czarownicy i istoty ludzkie potrzebują dotrzeć do zamierzaniapunktu scalającego. ruchu

Inną sprawą, związaną z intencją, przeniesioną do poziomu uniwersalnego zamierzania, która była dla szamanów starożytnego Meksyku kolejnym energetycznym faktem, jest to, że jesteśmy nieustannie popychani i pociągani oraz testowani przez sam wszechświat. Było to dla ich energetycznym faktem, że cały wszechświat jest maksymalnie drapieżny, ale nie drapieżny w takim sensie, w jakim rozumiemy ten termin: akt plądrowania, kradzieży, lub ranienia czy wykorzystywania innych dla własnych korzyści. Dla szamanów starożytnego Meksyku, drapieżny stan wszechświata oznaczał, że zamierzanie wszechświata ma za cel nieustanne testowanie świadomości. Oni widzieli, że wszechświat tworzą miliardy istot organicznych i miliardy istot nieorganicznych. Poprzez stosowanie nacisku na nie wszystkie, wszechświat zmusza je, aby podnosiły swoją świadomość i w takim trybie wszechświat usiłuje stać się świadomy. Dlatego w kognitywnym świecie szamanów świadomość jest rezultatem ostatecznym.

Don Juan Matus i szamani z jego linii uważali świadomość za akt bycia celowo świadomym wszelkich postrzegalnych możliwości człowieka, a nie jedynie postrzegalnych możliwości narzuconych przez jakąś ustaloną kulturę, której rola okazywała się być ograniczona jedynie do postrzegalnej zdolności jej członków. Don Juan utrzymywał, że aby udostępnić lub ustanowić wolną, zdolność totalnego postrzegania, ludziom nie można w żaden sposób przeszkadzać w ich funkcjonalnych zachowaniach. Faktycznie, funkcjonalne postępowanie stałoby się nadzwyczajnym rezultatem, ponieważ uzyskałoby nowe znaczenie. Działanie w tych okolicznościach stało się najbardziej wymagającą koniecznością. Wolny od ideałów i pseudo-celów, człowiek ma tylko działanie jako swą siłę przewodnią. Szamani nazywają to nieskazitelnością. Być nieskazitelnym znaczy dla nich robienie wszystkiego najlepiej jak się da i z maksymalnym zaangażowaniem, a nawet odrobinę bardziej. Osiągnęli funkcjonalność w widzeniu energii bezpośrednio tak jak przepływa ona we wszechświecie. Jeśli strumienie energii na pewnej drodze, kierują się za strumieniem energii, to jest to dla nich istota działająca. Dlatego działanie jest wspólnym mianownikiem za pomocą, którego szamani stają wobec energetycznych faktów ich świata poznawczego.

Posługiwanie się wszystkimi częściami poznania czarowników uznanymi przez don Juana i wszystkich szamanów z jego linii, pozwala dojść do pojedynczych energetycznych wniosków, które na pierwszy rzut oka wydają się, być słuszne tylko dla nich, w ich osobistych okolicznościach, ale jeśli by je starannie przeanalizować, mogą być przydatne dla każdego z nas. Zgadzając się, z don Juanem, ukoronowaniem poszukiwań szamanów jest coś, co on uważał za ostateczny energetyczny fakt, nie tylko dla czarowników, ale dla każdego człowieka na Ziemi. Nazywał to definitywną podróżą.

Ostateczna podróż jest możliwością indywidualnej świadomości, rozszerzonej nawet poza limit przynależności osoby do poznania szamanów, możliwą do utrzymania pozycją, w której organizm jest zdolny do działania jako spójna jednostka, to znaczy po śmierci. Właśnie tę transcendentalną świadomość zrozumieli szamani starożytnego Meksyku jako możliwość ludzkiej świadomości wyjścia poza wszystko, to co znane i w ten sposób osiągnąć sukces, na poziomie energii, która płynie w wszechświecie. Szamani tacy jak don Juan Matus zdefiniowali swoje poszukiwania jako poszukiwanie stania się w końcu istotą nieorganiczną, to znaczy energią świadomą siebie samej i działającą jako spójna jednostka, lecz bez organizmu. Nazywali ten aspekt ich rozeznania totalną wolnością, stanem, w którym istnieje świadomość wolna od nakazów społecznych oraz składni.

Są to ogólne wnioski, które zostały wyciągnięte z mojego zanurzenia się w poznaniu szamanów starożytnego Meksyku. Wiele lat po opublikowaniu Nauk Don Juana: Droga Wiedzy Yaqui, zrozumiałem, że to co don Juan Matus zaoferował mi, było całkowitą kognitywną rewolucją. Spróbowałem, w moich dalszych pracach dać pojęcie o tych procedurach, by dokonać tej kognitywnej rewolucji. Wobec faktu, że don Juan zapoznał mnie z pełnym życia światem, procesy przemiany w takim pełnym życia świecie nigdy nie ustają. Dlatego wnioski są tylko mnemonicznymi przyrządami lub sprawnymi strukturami, które służą jako funkcja trampoliny dla nowych horyzontów poznania.

Przekład