Laughan World

Tensegrity to współczesna wersja ćwiczeń zwanych magicznymi krokami stworzonych przez indiańskich szamanów żyjących w Meksyku w czasach poprzedzających konkwistę.

„Czasy poprzedzające hiszpańską konkwistę” to pojęcie używane przez Don Juana, meksykańskiego szamana, który wprowadził Carlosa Castanedę, Karol Tiggs, Florindę Donner-Grau i Taishę Abelar w kognitywny świat mędrców żyjących w Meksyku w starożytności, która zgodnie z Don Juanem przypadała na okres pomiędzy 5.000 a 8.000 lat p.n.e.

Don Juan tłumaczył swym uczniom, że szamani poprzez swą praktykę odkryli, iż człowiek może postrzegać energię bezpośrednio tak, jak ona przepływa we wszechświecie. Twierdzili oni, że każdy z nas może choćby na chwilę powstrzymać system odpowiadający naszej konfiguracji, który przekształca we wrażenia docierającą do nas energię. Jak twierdzą szamani, transformacja potoku wchodzącej energii we wrażenia stwarza system interpretacji, który przekształca przepływającą we wszechświecie energię w znany nam świat codzienności.

Don Juan mawiał, że po tym jak szamani starożytności przekonali się do sensu bezpośredniego postrzegania energii, które nazywali widzeniem, starali się go udoskonalić, stosując go do samych siebie. Gdy tego zapragnęli, widzieli wtedy siebie nawzajem jako zbitek pól energetycznych. Kiedy człowieka widzi się w taki sposób, jest on postrzegany przez jasnowidzących jako gigantyczna świetlista sfera. Sfera ta ma szerokość wyciągniętych na boki rąk.

Gdy postrzegamy człowieka, jako zbitek pól energetycznych, w odległości wyciągniętej do tyłu ręki na wysokości łopatek można dostrzec punkt o większej intensywności. Starożytni mędrcy, którzy odkryli ten święcący punkt, nazwali go punktem zbornym, gdyż doszli oni do wniosku, że właśnie w nim tworzy się percepcja. Przy pomocy widzenia zauważyli oni, że w tym świetlistym punkcie, położenie którego jest jednakowe dla wszystkich ludzi, zbiera się miliardy pól energetycznych w formie świecących włókien, z których zbudowany jest wszechświat. Zbierając się w tym punkcie włókna stają się wrażeniami, które wykorzystuje ludzki organizm.

Szamani odnosili się do tego wykorzystania energii zmieniającej się we wrażenia jak do aktu magicznego: energia sama w sobie przekształcana jest w punkcie zbornym w realny, wszechogarniający świat, w którym ludzkie istnienia jako organizmy mogą żyć i umierać. Mędrcy przypisywali temu właśnie systemowi interpretacji przemianę potoku wpływającej abstrakcyjnej energii w odbierany świat.

Ich wstrząsającym spostrzeżeniem, zarówno dla nich samych jak i tych, którzy interesują się energią jest to, że punkt zborny to nie tylko miejsce transformacji energii we wrażenia, lecz także miejsce, gdzie następuje interpretacja wrażeń.

Ich kolejną niezwykłą obserwacją było również to, że w trakcie snu punkt zborny łatwo i naturalnie przesuwa się ze swojego zwyczajowego położenia w inne miejsce. Odkryli oni, że im to przesunięcie jest większe, tym sen człowieka jest bardziej niezwykły.

Powyższe spostrzeżenia umożliwiły szamanom konkretne działania. Zaczęli oni za pomocą intencji przesuwać punkt zborny, w rezultacie czego powstała sztuka śnienia. Szamani określili tą sztukę jako praktyczne wykorzystanie zwykłych snów dla stworzenia przejścia do innych światów percepcji przy pomocy intencjonalnego przesunięcia punktu zbornego oraz intencjonalnego utrzymywania jej w nowym położeniu. Poznanie sztuki śnienia było mieszanką ich głębokiego zrozumienia i bezpośredniego widzenia energii przepływającej we wszechświecie. Doszli oni do wniosku, że w swoim zwykłym położeniu
w punkcie zbornym zbiera się ograniczona liczba włókien energetycznych składających się na wszechświat, lecz jeśli punkt zborny przemieszcza się wewnątrz świetlistego jaja, to w nim zbiera się inna ograniczona część pól energetycznych i jako tego rezultat powstaje nowy potok wrażeń: różne od zwyczajowych pola energetyczne przekształcają się we wrażenia i te nowe pola energetyczne odbierane są jako całkiem nowy świat.

Sztuka śnienia stała się dla szamanów starożytności ich podstawowym zajęciem. Praktykując ją doświadczali stanu fizycznego błogostanu. Starając się przenieść te stany do zwykłej świadomości odkryli, że mogą zrobić to za pomocą określonych ruchów. Ich wysiłki zostały uwieńczone odkryciem wielkiej ilości takich ruchów, które nazwali oni magicznym krokami. Magiczne kroki stały się dla mędrców starożytnego Meksyku największym skarbem. Przyjęły one postać rytuałów, a nauczanie ich w atmosferze największej tajemnicy ograniczało się jedynie do wąskiego grona uczniów. Właśnie w taki sposób Don Juan Matus nauczał swoich uczniów. Uczniowie ci, będący ostatnim ogniwem w jego linii przekazu, doszli do wspólnego wniosku, że dalsze utrzymywanie magicznych kroków w tajemnicy przeczy ich celowi, którym było udostępnienie świata Don Juana dla wszystkich , którzy tego na prawdę pragną. Zdecydowali się zatem zrzucić zasłonę tajemnicy z magicznych kroków. Stworzyli oni Tensegrity. Termin ten, wzięty z architektury, oznacza ” właściwość struktur szkieletowych polegająca na ciągłym angażowaniu elementów napinających i sporadycznym stosowaniu elementów kondensujących w taki sposób, że każdy element funkcjonuje z maksymalną sprawnością i wydajnością.” Termin ten składa się z dwóch słów – Tension (napięcie) oraz integrity (integralność) i łączy w sobie dwie siły zawarte w magicznych krokach.

Cytat z czasopisma Carlosa Castanedy: ” Czytelnicy nieskończoności, ” nr 1, wydanie I, 1996. Opublikowane przez Cleargreen Inc., Laugan Productions, Incorporated. Wszelkie prawa zastrzeżone.

( … )